fbpx

‘De kiné is geen kiné!’

Hoeveel sportclubs zouden er niet zijn die een ‘kiné’ binnen hun rangen hebben? Het lijkt de meest normale zaak van de wereld te zijn dat hij of zij, die in een sportclub af en toe massages geeft, eens een verband aanlegt, een drinkbus aanreikt of een tape plakt, als ‘kiné’ wordt aangesproken.

In België bekleedt de (echte) ‘kiné’ een bijzondere plaats. Een gediplomeerde kinesitherapeut(e) is paramedicus die patiënten behandeld. Punt. De overheid biedt voor de geleverde prestatie gedeeltelijke terugbetaling aan, maar enkel wanneer een arts die behandeling noodzakelijk acht en voorschrijft en mits de kinesitherapeut erkend is door het RIZIV, de Rijksdienst voor de Ziekte en Invaliditeits Verzekering.

Inderdaad, kinesitherapeuten behandelen doorverwezen patiënten, voor een problematiek waarvan die geneesheer het nodig acht dat kinesitherapeutische revalidatie noodzakelijk is om tot genezing te kunnen komen. Intussen zijn deze patiënten in theorie niet in staat om voluit te trainen of in competitie uit te komen.

Bienestar heeft ook enkele kiné’s in zijn rangen, maar deze werken net als alle andere Bienestar medewerkers als sportverzorger of sportverzorgster. Sportverzorgers, de kiné’s uit de openingszin van deze blog, leveren preventieve zorgen aan sportende mensen. Deze zijn geen patiënten, maar wel bewegende mensen die hier en daar misschien wel een kwaaltje hebben, zoals een pijnlijke rug, zware benen, een stijve nek of iets dergelijks, maar niet langs een arts hoeven te gaan omdat ze nu eenmaal niet gekwetst zijn. Sportverzorgers hebben een praktische opleiding gevolgd. Ze kunnen masseren, tapen, stretchen en kennen de basis van sportvoeding. Ze staan je bij in jouw dagelijkse sportbeleving.